W dokładnej diagnozie zaburzeń mowy wykorzystywane są często dodatkowe badania, które są wykonywane przez lekarzy specjalistów.

Audiolog – to lekarz, który zajmuje się zaburzeniami i leczeniem zaburzeń słuchu.

Audiogram – to wynik badania słuchu, przedstawiony w postaci wykresu graficznego. Badanie to wykonuje się dla każdego ucha oddzielnie.

Niedosłuch to nieprawidłowe przewodzenie lub odbiór dźwięków spowodowane wadliwą budową lub funkcjonowaniem narządu słuchu.

Głuchota to brak zdolności do odbioru bodźców akustycznych. Klasyfikacja BIAP (Międzynarodowe Biuro Audiofonologii)
Ubytek słuchu w decybelach - uszkodzenie słuchu w stopniu:
pow. 20 dB do 40 dB lekkim
pow. 40 dB do 70 dB umiarkowanym
pow. 70 dB do 90 dB znacznym
pow. 90 dB głębokim.

W dB mierzy się natężenie fali akustycznej, która jest odbierana przez ucho Dźwięki powyżej 140 dB są niebezpieczne dla ucha i mogą uszkodzić narząd słuchu.

Foniatra to lekarz, który zajmuje się zaburzeniami głosu i mowy zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.

Ortodonta to lekarz, który zajmuje się leczeniem i profilaktyką zaburzeń zgryzu oraz wad anatomicznych w obrębie twarzy, szczęki oraz żuchwy.

Wada zgryzu występuje wówczas, kiedy zęby górne nie kontaktują się w sposób prawidłowy z zębami dolnymi, co jest najczęściej spowodowane złym ustawieniem szczęki względem żuchwy (nieprawidłowa nazwa – szczęka dolna). Do najczęstszych wad zgryzu należy zaliczyć: przodozgryz – żuchwa jest wysunięta względem szczęki do przodu, tyłozgryz – żuchwa jest cofnięta względem szczęki, zgryz otwarty – zęby górne i dolne nie stykają się ze sobą i między nimi znajduje się przestrzeń.

Aparat ortodontyczny służy właściwemu ustawieniu zębów w łukach zębowych oraz prawidłowemu ustawieniu szczęki względem żuchwy. Istnieją dwa rodzaje aparatów ortodontycznych: stałe i ruchome. Noszenie tych ostatnich zaleca się dzieciom w trakcie wymiany zębów mlecznych na stałe.

Badanie spirometryczne – to badanie, którego celem jest zbadanie pojemności i objętości płuc oraz przepływu powietrza w oskrzelach i płucach na różnych etapach aktu oddechowego.

Otolaryngolog – to lekarz, który zajmuje się głównie diagnozą oraz leczeniem chorób nosa, gardła, krtani i uszu.

Trzeci migdał – to organ, który rośnie do ósmego roku życia, a potem stopniowo zanika. Znajduje się w górnej części gardła i jest jednym z elementów układu odpornościowego dziecka. Jego nadmierny rozrost powodują atakujące go wirusy, bakterie oraz różne alergeny. Rosnąc, powoduje pojawienie się u dziecka oddychania przez usta, gdyż oddychanie przez nos jest niemożliwe lub znacznie utrudnione (zwężenie lub zamknięcie otworów w tylnej części nosa) oraz problemy ze słuchem i częste infekcje ucha (zatkanie trąbek słuchowych).Oddychanie przez usta prowadzi do częstych infekcji gardła, gdyż nos pełni także funkcję oczyszczającą wdychanego powietrza. O usunięciu trzeciego migdała decyduje lekarz – otolaryngolog.

Wędzidełko języka jest zbudowane z tkanki włóknistej i pokryte błoną śluzową. Łączy dolną powierzchnię języka z dnem jamy ustnej. Można je zobaczyć po uniesieniu języka do dziąseł lub podniebienia. Główne zadanie wędzidełka, to umożliwienie dotarcia  języka do różnych miejsc w jamie ustnej. Zbyt krótkie wędzidełko ogranicza ruchy języka ku przodowi, ku górze i na boki, przez co wiele głosek może być nieprawidłowo artykułowanych. O podcięciu wędzidełka decyduje lekarz foniatra, nie prędzej jednak niż przed piątym rokiem życia. Należy jednak pamiętać o tym, iż sam zabieg nie usprawni pracy języka, ale da jedynie  większą możliwość do jego ćwiczeń, przez co może wpłynąć na późniejszą poprawę artykulacji głosek. Sam zabieg i jego ewentualne korzyści dla efektów terapii logopedycznej jest przedmiotem wielu sprzecznych opinii.