Sześciolatek zaczyna swoją karierę edukacyjną pełen radości i zachwytu, ale niejednokrotnie również przepełniony lękiem przed nowymi i nieznanymi doświadczeniami. Wkracza w nowe środowisko. Spotyka rówieśników i nauczycieli. Musi się dostosować do nowych reguł i warunków. Po powrocie ze szkoły pierwszoklasista pragnie podzielić się z rodzicami swoimi przeżyciami, doświadczeniami. Zdarza się, że wśród wypowiedzi dziecka pojawiają się negatywne komentarze na temat nauczyciela…

„Pani mnie nie lubi!”

Bywa tak, iż nauczyciel, mając w klasie piętnaścioro uczniów, nie jest w stanie cały czas interesować się jedną osobą. Są uczniowie bardziej przebojowi, którzy dominują w klasie – takie dzieci widać, i często też słychać. Jeśli nauczyciel musi wciąż upominać jedno dziecko, drugie może czuć się pokrzywdzone. Zanim pójdziemy do szkoły z pretensjami, dowiedzmy się, dlaczego nasz synek lub córka uważają, że nie są lubiani przez panią. Spokojna rozmowa powinna nam wyjaśnić, gdzie jest problem. Może nauczyciel krzyczy na dziecko? Tutaj trzeba rozróżnić, czy mówi głośniej zwracając się do klasy czy też wciąż, bez większego uzasadnienia, krzyczy. Czy rodzicom nie zdarza się czasem podnieść głosu na dziecko, by czegoś nie robiło?

„Pani nic na lekcji nie robi!”

Jak to, nic nie robi? – zaraz zaczynamy się zastanawiać, po co naszym pociechom taki nauczyciel. Lepiej jednak wziąć głęboki oddech i dopytać się, co oznacza według dziecka takie „nicnierobienie”. W trakcie zajęć, zwłaszcza w pierwszych tygodniach nauki nauczyciele stosują wiele różnorodnych form i metod nauczania, np. ćwiczenia sprawdzające dominujące części ciała, świadomość schematu własnego ciała i otoczenia, badają przystosowanie się dzieci do nowych reguł, rówieśników. Dzieci przygotowane przez rodziców, że będą się uczyły czytania i pisania nie odbierają edukacji „na dywanie” jako nauki i pracy. Wydaje im się, że ciągle się bawią, a pani niczego ich nie uczy.

„Pani jest niesprawiedliwa!”

Nasz pierwszoklasista wraca do domu zawiedziony, z poczuciem, że pani niesprawiedliwie go oceniała. Dlaczego?

Nauczyciel szybko straci autorytet w oczach dziecka, gdy rodzic zacznie dziecku wyjaśniać, żeby się nie przejmowało, bo pani się nie zna. Starajmy się rozmawiać z dzieckiem, wspierajmy go
w każdej sytuacji. Uczmy je również, aby potrafiło porozmawiać z wychowawcą o kryteriach jego oceny, dlaczego pani oceniła je w taki sposób.

Pamiętajmy także o tym, że nauczyciel ocenia indywidualnie każdego ucznia. Zdarza się tak, że
w klasie są uczniowie, wobec których obniża się wymagania, ale nauczyciel nie informuje o tym pozostałych uczniów.

„Pani jest głupia!”

Każdy rodzic ma inne oczekiwania odnośnie sposobów nauczania. Jeden uważa, iż nauczyciel
za dużo zadań daje do domu, drugi zaś… że powinien zadawać więcej. Czasem komuś nie odpowiada, iż pani nie pozwala uczniom chodzić po klasie lub rysować, kiedy wszyscy mają pisać.

Rodzice, nawet jeśli nie zgadzają się z metodami wychowawczymi pani, nie powinni rozmawiać
o tym z dzieckiem lub przy dziecku. Siedmiolatek doskonale czuje nasze nastawienie do sytuacji
i bezkrytycznie kopiuje nasze postępowanie i komentarze.

Każdemu z nas zdarza się pod wpływem emocji obrazić inną osobę.

Jeśli coś nam się nie podoba, ustalmy razem, czy zamierzamy w danej kwestii interweniować. Porozmawiajmy przede wszystkim o swoich obawach z nauczycielem na pewno wspólnie wypracujemy kompromis.